banner

 Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.     Dziś wtorek, 21 listopada 2017 roku       Jesteś 1129621 naszym gościem.       Osób on-line: 3


Konferencja


    Nasza jedność w Bogu


    
Konferencja na Rok „W komunii z Bogiem”

Jedność jest tylko w Bogu – w Tym, który sam jest Jednością. Jedność jest tylko w Tym, który jest Porządkiem, Ładem. Jedność jest tylko w Tym, który łączy a nie rozdziela. W świecie, wokół siebie nie znajdziemy prawdziwej jedności. Dlatego, że serce człowieka nie potrafi samo budować, samo tworzyć, łączyć. Serce ludzkie, choć zostało stworzone do ładu i porządku, choć stworzone ku dobru, choć stworzone ku miłości, stworzone ku jedności, nie potrafi - poprzez skażenie grzechem - tego wszystkiego tworzyć. To Bóg jest Twórcą tego wszystkiego. Gdybyśmy mieli zagłębić się w Istotę Boga, zobaczylibyśmy wielką harmonię, wielki ład - połączenie wszystkiego Mówi się o przymiotach Bożych, o różnych Jego przymiotach. Wszystkie one mówią o różnych stronach, aspektach miłości. Bóg to wszystko łączy w Sobie w Jedno, i jest Jednym. Człowiek, nie potrafiąc jednoczyć, nie potrafiąc ujmować, zrozumieć Boga w Jego Istocie, w całości, próbuje poznawać dzieląc niejako na części po trochu z jednej i z drugiej strony. Natomiast Bóg jest Jednością. Człowiek zaś do tej jedności dopiero w ciągu swojego życia ma dążyć i tej prawdziwej jedności zazna dopiero w życiu wiecznym.
    
    
Można zatem powiedzieć, że człowiek jest pewną cząstką odłączoną od Boga. Tak, jak wielu jest ludzi, tyleż cząstek. I każda z nich, ponieważ została odłączona od Boga - przez Niego przecież zrodzona, do Niego należąca, będąca Jego właśnie częścią - bardzo potrzebuje tej jedności z Nim. Nie potrafi jednak sam powrócić do Boga, by tworzyć z Nim jedność. Nie potrafi też tworzyć prawdziwej jedności między sobą, między ludźmi. Do wszystkiego co dobre człowiek potrzebuje dobra, tym dobrem jest Bóg. Sam nie jest w stanie wytworzyć niczego co jest dobrem, ponieważ jest cząstką odległą od Boga. W Bogu jest wszelkie dobro. Skoro wspólnota ma dążyć do tworzenia jedności, to żeby rzeczywiście zbliżać się do tej jedności, żeby rzeczywiście próbować ją osiągać, każdy z członków wspólnoty powinien dążyć do zjednoczenia z Bogiem, czyli połączenia się z Tym, który Jest Jednością. Każda dusza oddzielnie nie potrafi łączyć się z drugą, by tworzyć jedność. Ale w Bogu, jednocząc się z Nim, każda może utworzyć wraz z Bogiem i w Nim jedność.
    
    
Ludzkie pojmowanie jedności, jest ludzkim pojęciem. Natomiast jedność Boga jest czymś innym niż to rozumie człowiek. W człowieku bardzo dużo jest cielesności. Bardzo dużo jest pojmowania, patrząc na materię. W związku z tym człowiek wiele rzeczy tłumaczy sobie poprzez porównanie w nawiązaniu do materii w sposób słaby, ludzki. Tak też tłumaczy sobie również i jedność. Natomiast jedność z Bogiem nie jest jednością opartą na materii, jest jednością opartą na Duchu. Dlatego też należy próbować pojmować jedność we wspólnocie jako jedność w Duchu Boga. Jako zjednoczenie każdej duszy z osobna z Bogiem. A w Bogu, poprzez to zjednoczenie w Duchu, połączenie wszystkich dusz razem. Idealny stan zjednoczenia będzie dopiero w wieczności, ale zadaniem naszym jest to, by dążyć do tego teraz. Próbować zrozumieć, ale przede wszystkim próbować swoim sercem dążyć do zjednoczenia z Bogiem. Na ile każdy z członków wspólnoty będzie zjednoczony z Bogiem, na ile jego dusza będzie niejako włączona we wnętrze Boga, na tyle nasza wspólnota w Duchu będzie zjednoczona. Tworzyć będzie jedno.
    
    
Bóg pragnie, byśmy pozostawiając na boku wszelkie swoje ułomności, słabości próbowali tworzyć taką jedność. Byśmy mieli tę świadomość, iż Bóg zaprosił nas do Swojego Wnętrza - do Swojego Serca. I w Swoim Sercu otoczył, obdarzył Duchem Świętym. Każde serce zostało przeniknięte, wypełnione i otoczone jednym i tym samym Duchem. W związku z tym, dusze nasze już są złączone. Niestety, słabość naszej natury jest taka, że trudno nam to zrozumieć w pełni, doświadczyć i żyć. A jednak poprzez wiarę, poprzez ufność próbujmy żyć tą świadomością bycia jednym w Bogu. Starajmy się tak, jak już powiedzieliśmy wcześniej, przyjmować każde słowo wprost. Starajmy się przyjmować znaczenie tych słów wprost. A więc, dusze nasze są w Duchu Świętym, stanowią jedno w samym Sercu Boga - otoczone i przeniknięte Jego Miłością, nieustannie tą Miłością, która jest wiecznym życiem, wiecznym rodzeniem, tworzeniem i budowaniem, wiecznym łączeniem, wiecznym jednoczeniem. A więc, w tej Miłości nasze dusze są nieustannie odradzane ku zjednoczeniu ściślejszemu. W każdej sekundzie Bóg, jak gdyby na nowo, odradza każdą duszę, by w Nim uzyskiwała nową jakość, jednocześnie by była jedno z pozostałymi. Jest to dar Boga dla całej wspólnoty.
    
    
Pewne rzeczy jest nam trudno pojąć. Ale tak jak dzieci maleńkie, najpierw rozpoznajemy kształty, kojarzymy ze słowem, potem zaczynamy odróżniać wśród innych. Potem widzimy już większą złożoność. W końcu dotykamy, zapoznajemy się ze strukturą, poznajemy smak, zapach. Tak jest też ze Światem Ducha. Poznajemy kroczek po kroczku i chociaż to, co mówimy nie wszystko jest przez nas przyjmowane tak jakim jest, to jednak mówić nam trzeba o tym, abyśmy poprzez słuchanie, powracanie do tego zgłębiali istotę. Zbliżali się do poznania prawdy. A poprzez to poznanie, żebyśmy całymi sobą zapragnęli życia w zjednoczeniu w Bogu. Aby nasze serca porwane miłością, dzięki temu poznaniu rzeczywiście otworzyły się jeszcze szerzej na łaskę, jaką Bóg nam daje. Pamiętajmy, że Bóg nie stworzył nas naukowcami. Nie stworzył nas filozofami. Nie stworzył nas mędrcami. Stworzył nas duszami maleńkimi. Uczynił nas swoimi umiłowanymi, wybranymi dziećmi. Dzieciom rodzice opowiadają  wiele rzeczy, czynią to z miłością, choć wiedzą, że dziecko nie wszystko od razu rozumie. Ale czynią to z wielkiej miłości, czułości. Z wielkiego pragnienia  swojego serca okazania miłości w różny sposób. Tak więc i nam Bóg pragnie objawić Samego Siebie. Bowiem wszystko to, co jest przekazywane, służy jednemu – poznaniu Boga. Zbliżeniu się do Niego. Zjednoczeniu z Nim. By żyć w Bogu.
    
    
Niech Bóg błogosławi nas. Wszystko, co się wydarzyło dotąd, niech głęboko zapada w nasze serca. Niech Bóg obdarza nas łaską miłości. Poprzez miłość niech daje otwartość serca. poprzez tę otwartość niech daje poznanie. Poprzez nie jeszcze większą miłość. Poprzez miłość jeszcze większe zbliżenie do Boga i poznanie. Niech błogosławi nas Bóg Ojciec, Syn Boży, Duch Święty.

poprzedni          następny

©2010-2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Strona jest własnością Katolickiego Stowarzyszenia Konsolata. polityka prywatności


Do góry!