banner

 Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.     Dziś czwartek, 23 listopada 2017 roku       Jesteś 1130258 naszym gościem.       Osób on-line: 1


Konferencja


    Trzeci dzień Triduum przed zakończeniem Roku Wiary


    
Życie wiarą niesie dla duszy pewne konsekwencje. Dusza, która prawdziwie stara się wierzyć i realizować swoje życie właśnie na bazie bliskiej relacji z Bogiem wchodzi w poznanie głębi życia Bożego. I otwiera się na to, co było doświadczeniem zarówno narodu wybranego, jak i doświadczeniem Świętej Rodziny, doświadczeniem Apostołów i potem następnych świadków wiary. Dusza zaczyna rozumieć, nie w sposób powierzchowny, ale poznaje istotę Dzieła Zbawczego. I poznaje ją właśnie w tych różnych wydarzeniach, które miały miejsce, czy to w narodzie wybranym, czy to za życia Jezusa na ziemi. Otwiera się na to poznanie i przyjmuje do siebie niejako wchodząc w tę rzeczywistość i zaczynając nią żyć. Nie jest to przyjmowanie powierzchowne, ale przyjmowanie, w którym dusza autentycznie zaczyna realizować swoje życie, swoje powołanie. Ona inaczej teraz spostrzega otaczającą ją rzeczywistość, bo patrzy na nią poprzez pryzmat własnego poznania, poprzez pryzmat bliskiego spotkania z Bogiem. Kiedy dusza żyje tym, co poznaje, a więc żyje poznanymi prawdami, żyje doświadczaną Bożą Obecnością, życiem Boga, wtedy sama staje się światłem, które z jednej strony rozpromienia, rozjaśnia tę rzeczywistość, a jednocześnie przyciąga do siebie inne dusze. One poprzez jej osobę również mają możliwość spotkania z Bogiem. Dokonuje się to w różny sposób i nie zawsze dusze są świadome spotkania z Bogiem, natomiast doświadczają czegoś, co je pociąga, przyciąga do Boga. 
Każda dusza, która wyznaje wiarę w Boga powinna stawać się właśnie takim świadkiem, który żyje życiem Bożym, żyje w ciągłym dążeniu do zjednoczenia z Bogiem, żyje w ciągłym dążeniu, by zbliżać się do Boga, a jednocześnie poprzez ciągłe otwieranie się na Obecność Bożą staje się świadkiem, który zaświadcza o Bogu będącym Miłością; staje się kimś, kto przyciąga ku Bogu następne dusze, staje się kimś, kto poprzez swoje świadectwo życia otwiera innym duszom drzwi do Boga, do Jego Królestwa.
Takie życie wiarą, kiedy dusza nieustannie sama zbliża się do Boga i staje się Jego świadkiem przyciągając innych jest powołaniem każdej duszy. Każda dusza dopiero wtedy realizuje Boży plan wobec niej, dopiero wtedy jej życie ma głęboki sens, gdy rzeczywiście stara się pogłębiać swoją wiarę, stara się, by wiara w Boga była jej życiem, by życie Boże i wszystko, co się wiąże z nim stało się jej wnętrzem, jej rzeczywistością. Ostatecznym celem człowieka jest przecież doskonałe zjednoczenie z Bogiem w Niebie. Do tego dusza ma dążyć przez całe swoje ziemskie życie. Może to czynić, gdy prawdziwie wyznaje swoją wiarę, chce wierzyć, dąży do pogłębienia tej wiary, do jej wzrostu.
Niezwykłe są świadectwa Świętych, którzy tak bardzo przejęci celem ich istnienia ze wszystkich sił starają się o głęboką wiarę, doświadczając zjednoczenia z Bogiem, z Bytem, z Istotą transcendentną. Wewnętrznie poznają i rozumieją znaczenie, wymowę całej historii stworzenia. Plan Boży - Dzieło Zbawienia w nich żyje, a oni rozumieją sens tego, co na przestrzeni całej historii się wydarzyło. Żyją tym, żyją Bogiem. 
Do tego powołana jest każda dusza i zobowiązana jest dążyć do tego. Każda dusza, która przyjęła chrzest została włączona do Kościoła. Od momentu Chrztu św. rozpoczyna swoją drogę, w której ma wręcz obowiązek: 
– pogłębiać swoją wiarę, 
– zadbać o to, by rzeczywiście poznawać Boga, 
– by zbliżać się do Niego, 
– jednoczyć się z Nim, 
– żyć Jego życiem realizując Jego wolę, otwierając się na Niego, dając się przeniknąć Jego miłością, 
– stać się narzędziem, którym On posłuży się, by zbawiać dusze.
Błogosławię was – W Imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

poprzedni          następny

©2010-2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Strona jest własnością Katolickiego Stowarzyszenia Konsolata. polityka prywatności


Do góry!