banner

 Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.     Dziś wtorek, 21 listopada 2017 roku       Jesteś 1129621 naszym gościem.       Osób on-line: 3


Konferencja


    „Oni więc wyszli i wzywali do nawrócenia” (Mk 6,7-13).


    
Ileż piękna Bóg daje człowiekowi każdego dnia? Jak wielkimi łaskami obdarza dusze w każdej chwili? Jaką wspaniałością obdarzył nas, naszą Wspólnotę podczas pielgrzymki? Napełnił nasze serca, obdarzył tak hojnie swoją łaską, błogosławieństwem, przeróżnymi darami. Napełnił nas tak bardzo, byśmy mogli przez lata czerpać z tego bogactwa i kształtować swoje dusze. Ale to, co otrzymaliśmy, mamy nie zatrzymywać dla siebie. To, czym zostały ubogacone nasze dusze nie jest tylko dla nas. Jeśli trzymać będziemy tylko dla siebie, bardzo szybko to zniknie, zginie, zmarnieje. To bogactwo trzeba pomnażać. Garść ziarna trzymana gdzieś w zamknięciu nic nie znaczy. Jednak wysiana daje plon, pomnaża się. Z jednego ziarna jest tych ziaren o wiele więcej. Z całej garści otrzymujemy już bardzo dużo. Żeby więc, to co uzyskaliśmy w nas procentowało, mamy to rzucić na glebę. To tylko na początku wydaje się, że trzeba to ziarno oddać. Człowiek lubi mieć coś w garści, a ziarno trzeba jednak wyrzucić na ziemię. Jednak, gdy zasieje się ziarno, gdy potem wzejdzie zboże, gdy będą kłosy i dojrzeją, zbierze się bardzo dużo. Zatem pomyślmy o tym, że Bóg udzielił nam wielkiego bogactwa, ale nie po to, byśmy zamykali to bogactwo gdzieś w komorze na klucz, ale byśmy tym bogactwem się dzielili, abyśmy to ziarno rozsiewali, aby wtedy mogło ono przynosić plon. Dopiero wtedy, kiedy wysiejemy przyniesie plon. I cieszyć się będziemy tym plonem nie tylko my; tym plonem cieszyć się będą inni, a przede wszystkim sprawimy radość Bogu.
W jaki sposób dzielić się tym bogactwem, którego człowiek tak nie bardzo widzi w swoim sercu? Raczej przyjmuje na wiarę niż doświadcza. Co czynić i jak? Przede wszystkim należy sobie uświadomić, iż podczas tej pielgrzymki napełniliśmy się Bożą obecnością. A to oznacza, że wypełnieni jesteście miłością. Miłość zaś jest wszystkim. Zatem najważniejsze - to przyjąć, że Bóg wypełnił nas miłością. To wcale nie znaczy, że mamy od tej pory czuć, doświadczać w swoim sercu uczuć miłości do innych. To wypełnienie miłością polega na tym, iż my teraz będziemy starali się tę miłość w swoim życiu realizować z jeszcze większą gorliwością niż dotychczas. To będzie nasza otwartość na łaskę, którą Bóg złożył w naszym sercu. A gdy człowiek otwiera się na łaskę, kiedy z nią współpracuje, Bóg dokonuje wielkich rzeczy. Tak, więc należy z ufnością rozpocząć siew, nie ściskając w garści mocno ziaren, aby nie wypadły, ale właśnie otworzyć dłoń i pozwolić, aby to ziarno zostało rzucone na rolę. A więc podjąć wysiłek, by od tej pory kochać całym sobą jeszcze więcej z ufnością, z wiarą, że Bóg cały czas dopomaga, że On będzie dokonywał poprzez nasze serca wielkich rzeczy. Ufać, wierzyć, że miłość, która jest w nas będzie promieniować na innych. I to nie naszą; mocą, to nie od nas będzie zależało, ale mocą Bożą; my będziemy się starać, a Bóg będzie kochać. 
Bóg wypełnił nas swoją obecnością. Oznacza to, że On jest obecny w nas. A więc, mając świadomość Bożej obecności w swojej duszy powinniśmy z radością iść do kolejnych swoich obowiązków, powinniśmy z ufnością otwierać się na to, co przynosi kolejny dzień, a co jak wiemy jest łaską dla nas. Teraz łatwiej będzie nam przyjmować tę łaskę, bo w sobie mamy Bożą obecność, w nas jest miłość. A więc w nas jest moc do przyjmowania wszystkiego jako Bożą wolę, do przyjmowania z miłością. Nasze życie miłością ma nieustannie promieniować tą miłością w każdym momencie. A więc nasza myśl, nasze słowo mają być pełne miłości; zarówno przyjmujemy to, co się wydarza z miłością, jak i sami wychodzimy z miłością do innych. Z miłością myślimy o wszystkim i o wszystkich i z miłością poddajemy się Bożemu prowadzeniu poprzez wydarzenia, sytuacje, spotkania z ludźmi. To bycie miłością, stawanie się miłością, życie miłością będzie tym rzucaniem ziaren na rolę. A nasz wysiłek, by nieustannie odpowiadać miłością, nasz świadomy wysiłek, będzie prawdziwie procentował. Bóg uniesie nasze starania, wysiłki, pragnienia mocą swej łaski, przemieni i uczyni prawdziwie pełne miłości. Zauważmy, że to nie my będziemy już w pełni miłości czynić wszystko, ale to Bóg udzieli łaski naszym wysiłkom i staraniom i przemieni wszystko swoją mocą tak, by stawało się prawdziwie miłością, by prawdziwie było wyrazem miłości. A więc nie należy martwić się, że sam człowiek nie potrafi nieustannie kochać zawsze i wszędzie. Nie należy martwić się swoimi słabościami i tym, że nawet się nie czuje w sobie mocy do kochania, może ma się pragnienia, choć też nie zawsze. Wystarczy, że będziemy wyrażać taką wolę trwania w miłości, czynienia wszystkiego z miłości. Wystarczy, że, gdy będziemy odpowiadać, będziemy mieli wolę, by to, co mówimy było miłością. Bóg przemieni to, co nasze swoją mocą, swoją miłością i będzie to prawdziwie miłością. Odbierane będzie jako miłość, trafiać będzie do serc, ponieważ to Bóg będzie trafiał do serc. W ten sposób Bóg przemieniać będzie naszą rzeczywistość, będzie przemieniać i nas, i otoczenie. To łaska, którą otrzymaliśmy w Ziemi Świętej. To szczególne błogosławieństwo i udzielana moc każdemu z nas do tego, by starać się być miłością, stawać się miłością.
Bóg udzielił nam również łaski wiary. A więc starając się sprostać tym pouczeniom w swoich sercach mamy złożoną wiarę. Korzystajmy z tego! Próbujmy czynić wszystko z ufnością i z wiarą. Z wiarą, iż prawdziwie Bóg w naszym życiu działa, ingeruje, dokonuje wielkich rzeczy. Rozglądając się dookoła, żyjąc w różnych środowiskach bardzo często mamy i mieć będziecie pokusę zwątpienia. To, czym żyje otocznie, czym żyje świat bardzo mocno odbiega od tej rzeczywistości, którą przedstawia nam Bóg. A ponieważ wydaje się, że większość żyje tym światem zewnętrznym, to często dusza skłonna jest przyjąć to, czym żyje większość. I zaczyna wątpić w to, co sama doświadcza, choćby to były nawet silne doświadczenia. W takich momentach powracajmy myślą do Ziemi Świętej i do obietnic Bożych, do tego, iż Bóg zapewnia nas o swojej opiece i o wylanym na nas błogosławieństwie. Bóg zapewnia nas, iż uczynił nas swoim nowym ludem, który pragnie prowadzić. Tak jak swoim ludem uczynił naród wybrany, dał Przykazania i prowadził niemalże fizycznie ten lud, tak również i my na Górze Synaj otrzymaliśmy nowe życie, przemienione zostały nasze dusze, wypełnione Bożym prawem, Bożą mocą i mądrością, Bóg udzielił nam tej łaski wiary i ufności, dlatego podejmujmy wysiłek, by korzystać z tego wszystkiego, co otrzymały nasze dusze. Sięgajmy do tego, odwołujmy się do tego w różnych chwilach i prośmy Boga, by nieustannie przypominał nam o tym i umacniał w tym, utwierdzał. 
Nasze życie nie jest dokładnie takie samo jak życie Apostołów, a jednak można zobaczyć pewne podobieństwa. Otóż Jezus wysyła Apostołów, aby głosili potrzebę nawrócenia, aby uzdrawiali, wyrzucali złe duchy (por. Mk 6,7-13). Jezus daje Apostołom Ducha Świętego, Jezus uczy ich jak mają postępować, ponieważ przygotowuje ich do późniejszego apostolstwa. To samo czyni z nami. Udziela nam swego Ducha, udziela nam swojej mocy, udziela nam swojej łaski, wlewa w nasze serca ufność i wiarę. I choć na razie jeszcze tak jak Apostołowie jesteśmy początkujący, to już wysyła nas, byśmy zasiewali ziarno. Tłumaczy, w jaki sposób mamy to ziarno siać, na czym polegać ma nasze apostolstwo. I tak jak Apostołowie, tak i my, mamy próbować. Apostołowie, gdy poszli, nauczali, uzdrawiali, sami byli zadziwieni tym, czego Bóg dokonywał w sercach innych. Oni jeszcze nie byli mocni wiarą. Oni jeszcze tak do końca świadomie tego wszystkiego nie robili. Oni jeszcze nie wiedzieli, co ich potem czeka i jakie jest ich ostateczne powołanie. Oni jeszcze wielu rzeczy nie wiedzieli, nie rozumieli i nie przeczuwali, ale pełni zapału, zachwytu, zadziwienia szli, tak, jak im Jezus kazał dziwiąc się temu, co czynią. Z czasem zostali przygotowani w pełni. I wtedy przynosili owoc obfity, plon stokrotny. I my próbujmy. Niejeden raz zdziwimy się Bożym działaniem w naszym życiu. Należy się zadziwić, zachwycić, dziękować i wielbić Boga. Miejmy świadomość, że jest to przygotowanie do właściwego powołania, do realizacji powołania. A kiedy i w jaki sposób, to Bóg w odpowiednim czasie nam powie.
Zatem połóżmy swoje serca na Ołtarzu. Otwórzmy je szeroko, aby Bóg mógł wraz z nami, za naszym niejako przyzwoleniem poprzez tę otwartość, to złożone ziarno rozsiewać, abyśmy my byli gotowi do siewu. Co nie znaczy, że wszystko rozumiemy, co nie znaczy, że czujemy w sobie moc. Może być zupełnie odwrotnie. Ale jeśli położymy swoje serca i ufnie otworzymy się na Boga, Bóg naszym sercom da to, czego potrzebują, aby iść i siać. Niech w każdym naszym działaniu przewodniczką nam będzie miłość, ufność i wiara.

    
Modlitwa

    
Klęczę przed Tobą, całą sobą drżąc, bowiem doświadczam Twej nieskończoności, Twej wielkości. A w sercu słyszę głos powołania. I pojąć jest trudno, wszak jestem duszą maleńką wobec Twojej nieskończoności, wobec Twojej potęgi. Jakże ja mogę iść za Twym głosem, będąc niczym. Twoja miłość, Boże, w zadziwiający sposób wypełnia mnie - duszę tak maleńką. Nie rozumiem tej tajemnicy, jakże to możliwe, a jednak czuję i wiem, że Ty jesteś we mnie cały. I wszystkie Twoje skarby miłości należą do mnie. Składasz je we mnie. I niczego już pojąć nie mogę. Panie mój! Wszystko tak piękne, a mój umysł niczego nie może pojąć, a szczególnie Twego wezwania, Panie. Niczym, niczym nie zasłużyłam sobie na taką miłość. Nie posiadam nic, co mogłoby tłumaczyć powołanie, jakie mi dajesz. Mam tylko puste ręce i wielką słabość w sercu. Czymże mogę Ci służyć? W jaki sposób mogę przysłużyć się Tobie, Boże? O Jezu! Mimo to, mimo całej mojej słabości, nicości, nędzy, Ty, Panie, wzywasz mnie nadal i nadal powołujesz. A przy tym mówisz o miłości tak pięknej, cudownej miłości do duszy maleńkiej. I chociaż rozum wskazuje mi, że to wszystko jest niemożliwe, to serce porywa Twoja miłość, to serce wyrywa się do Ciebie wbrew wszelkiej logice. Serce biegnie za Tobą. Udziel mi swojego Ducha, mądrości swojej, abym wszystko przyjąć mogła, abym mogła Ciebie w tym wszystkim uwielbić, podziękować Tobie.
O Panie mój! Pozwól, że ośmielona Twoją miłością wyznam Ci, że pragnę kochać Ciebie całym sercem. Pragnę kochać Ciebie tak mocno, tak ogromnie, jak jeszcze nigdy nie byłeś kochany przez żadną duszę. Pragnę należeć do Ciebie cała. Pragnę nieustannie trwać przed Tobą i wpatrywać się w Ciebie. Pragnę adorować Cię, nieustannie być pod Twoim Krzyżem, adorując Twoje Rany, Twoje cierpienie. Pragnę nieustannie zbierać pocałunkami Twoje Zdroje Miłosierne i jako największe skarby przechowywać w swoim sercu. Pragnę, pragnę zanurzyć się w Tobie, zniknąć w Tobie, rozpłynąć się w Tobie, abyś całą mnie przemienił w Siebie, abym przestała istnieć, ale abyś żył Ty. Pragnę, Jezu Mój! Pragnę! Uczyń możliwym moje pragnienia. Ty jesteś Wszechmocny, a ja jestem całkowitym zaprzeczeniem Twojej Wszechmocy. Ufam, że Ty możesz zrealizować wszystkie moje pragnienia, że Ty chcesz zjednoczyć mnie ze Sobą. Proszę więc, uczyń to, co jest pragnieniem Twego i mego serca. Proszę połącz nas, abyśmy byli jedno. O Panie mój! Jakże tego pragnę!
O Jezu! Jakże jesteś dobry. Nieustannie obdarzasz duszę swoją miłością. Dajesz tyle, a dusza nie potrafi pojąć, zrozumieć, ogarnąć, a dusza tak często ślepa jest. Udziel duszy swojej łaski, aby nieustannie szła za Tobą, wypatrywała Ciebie, aby trwała przy Tobie, aby adorowała Ciebie. Daj duszy to niezaspokojone pragnienie miłowania Ciebie. Spraw, że dusza dążyć będzie stale do Ciebie, tęsknić za Tobą. Podtrzymaj duszę swoją łaską. Udziel swego błogosławieństwa.

    
Refleksja

    
Bóg ukochał ciebie, duszo, miłością nieskończoną. A oznacza to, że daje ci wszystko, opiekuje się tobą, prowadzi ciebie, strzeże ciebie. Ty tylko zaufaj, tylko uwierz, a On ciebie będzie prowadził, a On całe twoje życie ujmie w swoje dłonie. W Nim jest twój pokój, w Nim jest twoje bezpieczeństwo, w Nim jest twoje szczęście, W Nim jest twoje wszystko. Tylko uwierz.
Błogosławię was – W Imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

poprzedni          następny

©2010-2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Strona jest własnością Katolickiego Stowarzyszenia Konsolata. polityka prywatności


Do góry!