banner

 Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.     Dziś sobota, 25 listopada 2017 roku       Jesteś 1130840 naszym gościem.       Osób on-line: 4


Konferencja


    Święto Matki Kościoła


    
Bóg umiłował człowieka. Umiłował tak bardzo, że dał mu swojego Syna, a potem Matkę. Jednak myliłby się ten, kto uważałby, że w Bogu jest tylko miłość Ojcowska. On jest źródłem wszelkiej miłości, a więc również tej Matczynej. Wybierając Maryję na Matkę swojego Syna, wypełnił Ją tą miłością i sprawił, że Ona pokochała nią całą ludzkość w sposób doskonały. Można by snuć różne przypuszczenia, dlaczego Bóg to uczynił, skoro w Nim samym jest ta pełnia miłości i On zawsze objawiał wobec człowieka zarówno miłość Ojcowską, jak i Macierzyńską. Przedstawimy tylko jeden argument. To ze względu na ludzką słabość i sposób rozumowania Bóg dał człowiekowi Matkę. Łatwiej bowiem jest człowiekowi zwrócić się do Matki, a poprzez Nią - do Ojca.
W Bogu jest pełnia wszystkiego. On jest źródłem wszystkiego. Z Niego wszystko wychodzi i do Niego powraca. Maryja nie ma nic, czego nie otrzymałaby od Boga. Każda łaska, błogosławieństwo czy dar jedynie przechodzi przez Serce Matki, ale pochodzi z Serca Bożego. To Bóg sprawił, że Jej Serce obejmuje miłością całą ludzkość. To On wypełnił Maryję miłością Macierzyńską, a więc ta miłość pochodzi od Niego. I to On ma w sobie tę czułość, delikatność, wyrozumiałość; to najcudowniejsze, najdelikatniejsze Matczyne Serce. Całe piękno Matki, które spostrzegamy w Osobie Maryi, pochodzi od Boga. Bowiem świętość, czystość, miłość, które nadają piękno ludzkiej postaci - piękno wewnętrzne, ale ujawniające się na zewnątrz - pochodzą od Boga. On Maryję stworzył i obdarował wszystkim. Ona nie jest twórcą samej siebie. Jest stworzeniem Boga. Nie posiada nic swojego. Wszystko jest dziełem Bożym. Gdy więc będzie się chlubić - to Bogiem i Jego miłością, Jego czułym Sercem, Jego pięknem i doskonałością.
Dzisiaj cały Kościół czci Maryję jako Matkę Kościoła. My - jako ten mały Kościół - czcimy Ją jako swoją Matkę - Matkę dusz najmniejszych. Matka cieszy się, że Bóg w Jej ręce składa dusze ludzkie. Obdarowana Jego miłością doświadcza dokładnie tego, co jest w Sercu Bożym. Kocha więc nas Jego miłością. Pragnie Jego pragnieniami, abyśmy przyjęli tę miłość i żyli szczęśliwie. Serce Matki pragnie uratowania i zbawienia każdej duszy - i to też pochodzi od Boga. W Jej Sercu jest ogromna troska o Kościół, który jest oczkiem w Sercu Boga. W Sercu Matki jest każde uczucie Boże, każdy najmniejszy odcień tego uczucia. Ona nie posiada nic swojego, wszystko otrzymała od Boga. Dzięki temu Maryja wie, czego potrzebują dusze, co jest potrzebą Kościoła. Maryja wie też, w jaki sposób Bóg pragnie prowadzić w Kościele dusze najmniejsze. Wszystko to jest w Niej jako stworzeniu Bożym w Nim zanurzonym, w którym odbijają się Jego blaski, w którym odbija się sam Bóg. Każde pouczenie, każde słowo, zachęta czy przestroga nie pochodzą od Maryi, ale od Boga. To prawda, że Pan powierzył Matce Bożej nas, ale Ona należy do Niego. Dlatego w Sercu Matki jest to co i w Bożym. Ona realizuje Jego pragnienia, przekazuje nam Jego pouczenia, przedstawia nam wizję Jego planów. Nie daje nam niczego, co pochodziłoby od Niej. Wszystko jest łaską Boga dla nas, ale również wobec Niej. To dla Maryi ogromna radość, że poprzez Nią Bóg prowadzi każdego z nas; że poprze Jej Serce obdarza nas miłością i każdy jest szczególnie umiłowany.
Życie Boga stało się życiem Maryi. Nie posiada innego. Tym życiem Maryja dzieli się z nami i czyni to całkowicie, nie pozostawiając nic dla siebie czy też na potem. Całą pełnię przekazuje nam nieustannie. Człowiekowi trudno jest wyobrazić sobie to życie życiem Boga. Zakorzenione jest bowiem w nim własne „ego”, którym kieruje się, nawet jeśli chce realizować plany Boże. W Maryi wszystko to co Jej niejako zlało się z Bogiem i Jego wolą, z Jego Sercem, z Jego miłością. I tak naprawdę nie ma już Maryi - człowieka, który posiada własne „ja”, bowiem przyjęła dobrowolnie Boże „Ja”. Nie ma więc rozdźwięku pomiędzy tym co Maryi, a tym co Boże. Nie ma też żadnego smutku z powodu konieczności „pozostawienia” siebie. Ona to uczyniła z radością, pełnią swojej woli. A skoro w Maryi przejawia się Boża miłość, Boża wola, przez Nią realizują się Boże plany, to możemy być szczęśliwi, że sam Bóg prowadzi nas za rękę, objawia nam swoją miłość i czyni tyle niezwykłych rzeczy wobec nas. Daje nam tak dużo, ze trudno jest znaleźć podobną Wspólnotę, wobec której Bóg przejawiałby taką hojność. Razem więc dzisiaj uwielbijmy Boga za Jego dobroć, w której są zarówno aspekty Ojcowskie, jak i Macierzyńskie. Jest również i przejaw miłości oblubieńczej. Ta miłość zawiera w sobie wszystkie rodzaje miłości znanych człowiekowi - wobec swoich dzieci, współmałżonka czy narzeczonego, wobec przyjaciela, wobec narodu… To Miłość, którą trudno jest opisać. Poznawać będziemy ją w pełni w przyszłości.
Niech nasze serca uwielbią Boga poprzez ofiarowanie siebie, dziękczynienie, modlitwę. Okażmy Panu wdzięczność za wszystko, czym nas obdarza - również za dar Matki, bo w tym też przejawia się Jego nieskończona miłość. Maryja będzie razem z nami Bogu dziękować i Go wielbić.

    
Modlitwa 

    
Uwielbia dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim. Uwielbiam Ciebie, Boże, całą swoją duszą, całym swoim duchem, całym swym jestestwem. Uwielbiam Ciebie. Uświadamiasz mi, Panie, to wielkie obdarowanie mojej osoby. Moje serce wyrywa się, by śpiewać Tobie, by Ci dziękować. Moja dusza klęka przed Tobą, by oddawać Ci cześć i składać Tobie hołd. Cała moja istota napełniona jest wielkim pragnieniem, by Ci dziękować i Ciebie wielbić, wysławiać Twoje Imię i śpiewać najpiękniejsze pieśni chwały. Pragnę, Boże, razem z całą przyrodą, która swym bytem, istnieniem wielbi Ciebie, wraz ze wszystkimi stworzeniami i każdą duszą oddać Tobie chwałę.
Moje serce, Boże, przepełnia radość. Jesteś tak hojny, obdarzasz tak wielką miłością. Nie dajesz niczego innego, tylko miłość. Pragnę Ciebie uwielbiać. Czuję się tak bogatą, obdarowaną w tak niezwykły sposób. Dajesz mi świadomość wielkości tego obdarowania, jego znaczenia, wartości. Tym bardziej, Boże, pragnę Ciebie wielbić. Poprzez moją osobę obdarowujesz wszystkie dusze najmniejsze i ukazujesz im nieskończoną swoją miłość. Razem z nimi więc będę Ci śpiewać pieśń uwielbienia, by podziękować za każdą łaskę, każdy dar i błogosławieństwo, za każdą chwilę życia, za wszystko co widzimy i czego nie widzimy, a co jest przejawem Twojej miłości. Bądź uwielbiony, Boże.
Pragniemy naszymi sercami nieustannie Tobie śpiewać. Chcemy cały czas dziękować Ci za wszystkie Twoje dary. Umocnij nasze serca, by miały do tego siły. Bo w nas jest to pragnienie, jest wdzięczność. Zapraszamy was, Aniołowie Stróżowie, abyście razem z nami nieustannie wielbili Boga; byście nas w tym wspierali, szczególnie wtedy, gdy my nie będziemy mogli tego czynić zajęci obowiązkami albo też kiedy będziemy spać.
Prosimy Ciebie, Jezu, pobłogosław nas, abyśmy do następnego spotkania z Tobą w swoich sercach mieli tę radość i uwielbienie.

    
Warto zapamiętać!

    
Boża miłość przejawia się między innymi w tym, że Bóg dał człowiekowi Matkę. Dla Maryi również jest to wielka łaska, wielka dobroć Boga, że może być Matką ludzi i Kościoła - Mistycznego Ciała Jej Syna. Za to wszystko nieustannie Boga wielbi i dziękuje Mu. Przed tym darem uniża się w pokorze i oddaje Panu cześć. Przed każdym darem klęka i oddaje Bogu chwałę. Nie ma nic, czego by nie otrzymała od Niego. I za to wszystko - za to jaką Ją stworzył i czym obdarował; za powołanie jakie Jej dał, niech będzie Bóg uwielbiony przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Błogosławię was. W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

poprzedni          następny

©2010-2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Strona jest własnością Katolickiego Stowarzyszenia Konsolata. polityka prywatności


Do góry!