banner

 Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.     Dziś niedziela, 24 września 2017 roku       Jesteś 1112980 naszym gościem.       Osób on-line: 6

Duchowość i Charyzmat
Wspólnoty Dusz Najmniejszych


1. Mała Droga św. Teresy od Dzieciątka Jezus i Maleńka Droga Miłości sł. B. s. Konsolaty Betrone.


Wśród członków Wspólnoty Dusz Najmniejszych rozpowszechniana jest duchowość znana w Kościele jako droga dziecięctwa duchowego.
Należy również dostrzec powiązanie drogi duchowej sł. Bożej s. Marii Konsolaty Betrone 1) z Małą Drogą św. Tereski od Dzieciątka Jezus 2). Bowiem ta droga (Maleńka Droga Miłości) stanowi duchową kontynuację tej wielkiej Świętej, uznanej Doktorem Kościoła. Członkowie Wspólnoty, uznając w tym duchu siebie za dzieci, starają się realizować drogę dziecięctwa duchowego, którą wskazała Mała Tereska. Sposób, w jaki starają się to realizować, a zarazem sposób bardziej skonkretyzowany pokazała im s. Konsolata i jej modlitwa, którą przekazał sam Pan Jezus: Jezu, Maryjo kocham Was, ratujcie dusze! 3) Głębia tej modlitwy, omówiona przez kierownika duchowego s. Konsolaty, księdza Saleza 4) jest tym, jest tą istotą, której w formacji duchowej się trzymają. Jest przecież zgodna z nauką Kościoła. 5)

2. Nauczanie Jana Pawła II - inspiracją i zapewnieniem, że jest to dobra droga życia duchowego.


Członkowie Wspólnoty Dusz Najmniejszych idą, opisaną wyżej drogą dziecięctwa duchowego, zmotywowani postawą samego Papieża Polaka Jana Pawła II - porwani jego słowami, jego nauczaniem, jego świętością. To jego nauczanie stało się inspiracją i zapewnieniem, że rzeczywiście droga duchowa realizowana przez uczestników Wspólnoty jest dobrą drogą. To właśnie Jan Paweł II, poprzez mówienie o konieczności, potrzebie odrodzenia Kościoła, o wiośnie Kościoła utwierdził uczestników naszych spotkań w tym, że ta droga, którą idą dusze maleńkie służy Kościołowi i w sercach ludzkich przynosi już tę wiosnę.

3. Oddanie swojego życia Matce Najświętszej.


I tak jak Papież, tak jak inni wielcy Kapłani z naszej Ojczyzny, ale również tak jak inni Święci, wierni uczestniczący we Wspólnocie Dusz Najmniejszych swoje życie oddali Matce Najświętszej, prosząc, aby ich prowadziła, i aby strzegła ich drogi, aby, jako Matka Kościoła cały czas w tym Kościele umiejscawiała i pouczała jak najlepiej służyć Kościołowi.

4. Wszystko wyrasta z historii, tradycji, mądrości Kościoła.


Wszystko, czym kierują się wierni spotykający się we Wspólnocie Dusz Najmniejszych, wyrasta z historii, tradycji, mądrości Kościoła kierowanego Duchem Świętym, a członkowie tej Wspólnoty chcą być w nim dziećmi Kościoła, dziećmi, które bardzo ukochały Kościół, chcą mu służyć. Pragną ogromnie w tym Kościele wzrastać. Ich serca zakochane są w Bogu, ale zdają sobie sprawę, że same mogą pobłądzić, dlatego tak bardzo trzymają się Kościoła i jego nauki. Bowiem zdają sobie sprawę ze swoich słabości i z wielkiej mocy szatana, który potrafi mieszać szyki wielkim, nie tylko takim małym jak oni.

5. W centrum życia jest Eucharystia.


Zatem, w centrum życia, tych wiernych, którzy przyjeżdżają na spotkania Wspólnoty Dusz Najmniejszych jest Eucharystia w zjednoczeniu z Chrystusem Ukrzyżowanym. Z Niego czerpią moc, dlatego tak bardzo ukochali Krzyż, wielkie bogactwo Miłosierdzia, Zdrojów Miłosiernych spływających z Krzyża. Dlatego w swoim życiu starają się podejmować swój codzienny krzyż jako ofiarę swojej miłości do Chrystusa; jako wyraz przyjmowania swojego powołania, jako wyraz wielkiego pragnienia życia w doskonałej zgodzie z wolą Boga.

6. Celem wspólnej drogi jest głębsza wiara, głębsze życie modlitwą, bliższa relacja z Bogiem.


Członkowie Wspólnoty Dusz Najmniejszych wszystko to, o czym tu mowa, noszą w swoich sercach. Pragnieniem ich serc jest głębsza wiara, głębsze życie modlitwą, bliższa relacja z Bogiem. Jest dążenie do świętości. Jest umiłowanie Boga, jak nigdy dotąd nikt nie miłował. Pragnienie życia w ciągłym z Nim zjednoczeniu. I chociaż dla przeciętnego człowieka wydawać się może to dziwne, przeznaczone tylko dla świętych, to jednak Bóg dał w serce tych ludzi łaskę i zapalił ich tym pragnieniem. A stało się to podczas Wieczerników, dni skupienia, rekolekcji, gdzie każdy z nich jest dotykany bardzo głęboko w swoim sercu wielką łaską miłości Boga.

7. Mocą na tej drodze jest doświadczenie wielkiej miłości Boga.


Właśnie podczas wspólnej modlitwy, Eucharystii, Adoracji Najświętszego Sakramentu, Adoracji Krzyża zgromadzeni wierni doświadczają wielkiej miłości Boga. I właśnie wtedy ich serca tak bardzo zapalają się pragnieniem dążenia ku świętości. A to, co przeciętnemu człowiekowi wydaje się nudne, dla nich jest wielkim zyskiem. Czas na spotkaniach modlitewnych upływa tak szybko, bo jest to czas w zanurzeniu w Bożym Sercu. Adoracja jest prawdziwą ich modlitwą, jest pragnieniem ich serca. Umacnia się wiara uczestników. Otrzymują siły, by powrócić do swojego otoczenia i tam starać się żyć miłością Bożą. I tam podejmować swoją szarą codzienność. By iść w ukryciu Maleńką Drogą Miłości, będąc oddanym dzieckiem Boga i Maryi. By kochać i poprzez miłowanie przyczyniać się do rozwoju, rozkwitu, odrodzenia Kościoła. Wierzą i ufają, że jest to droga, która właśnie ku temu prowadzi. Że oni zostali na nią powołani.
A więc, uczestnicy spotkań Wspólnoty Dusz Najmniejszych, idą duchową drogą za św. Tereską od Dzieciątka Jezus, za sł. Bożą s. Marią Konsolatą Betrone, która już jest wymieniana jako wzór modlitwy za kapłanów. 6) Idą drogą wskazywaną przez Jana Pawła II. Wzorują się również na Prymasie Tysiąclecia sł. B. kardynale Stefanie Wyszyńskim. A serca swoje starają się uczynić mężnymi, jednocześnie prostymi, jak serce bł. księdza Jerzego Popiełuszko. Miłują świętych, przeróżnych świętych, których życie, przykład świętości z wielką ochotą poznają, pragną tak jak oni rozmiłować się w Bogu do szaleństwa.



1) Pan Jezus powiedział: Wysławiam Cię Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.(Mt 11, 25-26); powiedział też: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jako dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Bożego (Mt 18,3). Całe Orędzie miłości przekazane nam za pośrednictwem pokornej Klaryski Kapucynki jest zaproszeniem Jezusa do wejścia na tę właśnie drogę dziecięctwa duchowego i jest rozwinięciem motywu rozbrzmiewającego w tym hymnie ewangelicznym, rozwinięciem jego niewyczerpalnych Boskich bogactw. Jest to droga określana na różne sposoby, jak np: droga królewska, maluczka drożyna dziecięctwa duchowego, najszybsza i najprostsza droga do Nieba, droga dziecięcej miłości, mała droga zawierzenia, najłatwiejsza droga do Nieba, maleńka (najmniejsza) droga miłości ...
Pierwszą książką na temat Orędzia o nieustannym akcie miłości, które sam Pan Jezus objawił ludzkości poprzez Sługę Bożą siostrę Konsolatę Betrone, Klaryskę Kapucynkę z Turynu, prosząc ją, aby nim sama żyła i przekazała całemu światu, wydaną oficjalnie w języku polskim, jest: Orędzie miłości Serca Jezusa do świata (Wydawnictwo Księży Sercanów, Kraków: wyd. I 2002, wyd. II 2004), autorstwa O. Lorenzo Sales - kierownika duchowego Sł. B. Konsolaty Betrone. ISBN 83-89433-14-1 drugą pozycją wydaną w języku polskim na ten temat jest traktat o maleńkiej drodze miłości. Tytuł oryginału: Trattatello sulla piccolissima via d'amore. przekład z języka włoskiego - siostry klaryski kapucynki, Ostrów Wielkopolski. Imprimatur dla oryginału włoskiego - imprimatur. nihil obstat, alba, 2 kwietnia 1951, can. p. gianolio vic. gen. ISBN 978-83-7519-038-0
Wcześniej, Orędzie o nieustannym akcie miłości, było u nas rozpowszechniane w maszynopisie i znane głównie w środowiskach zakonnych. Przyczynił się do tego z całą pewnością salezjanin, ks. Józef Gregorkiewicz.

W związku z trwającym procesem beatyfikacyjnym (zamkniętym już na szczeblu diecezjalnym) ukazały się we Włoszech w ostatnich latach dzieła wznowione i nowe opracowania na temat tegoż Orędzia, które cieszy się coraz większym zainteresowaniem. Oto one:
- P. Lorenzo Sales, Il Cuore di Gesu` al mondo, Libreria Editrice Vaticana1999. ( pozycja przetłumaczona na język polski pt. Orędzie miłości Serca Jezusa do świata.)
P. Lorenzo Sales - S. Consolata Betrone, Quando il sole accarezza le cime. Epistolario dell'anima, Libreria Editrice Vaticana 2002.
P. Lorenzo Sales, Tre fiamme fuse in una fiamma. Suor Consolata Betrone, Libreria Editrice Vaticana 2003.
Suor Maria Consolata Betrone, Appunti in coro. Diari, Libreria Editrice Vaticana 2006.

Oprócz tego wydano takie pozycje jak:
P. Giuseppe Maria da Torino OFM Cap., Suor Consolata Betrone Monaca Cappuccina, Monastero S. Cuore - Moriondo di Testona 1993.
Sac. Giampiero Invernizzi, Sinfonia di anime, Torino 1994
P. Lorenzo Sales, Trattatello sulla piccolissima via d'amore, Monastero "Sacro Cuore" Moriondo Moncalieri - 1998, ( pozycja przetłumaczona na język polski pt. Traktat o maleńkiej drodze miłości).
Suor Maria Consolata Betrone Clarissa Cappuccina 1903 -1946, Monastero " Sacro Cuore", Testona 1998. Paolo Risso, L'amore per vocazione. Suor Consolata Betrone, Ancora Editrice, Milano 2001.

2) Św. Teresa od Dzieciątka Jezus kroczyła Małą Drogą, nazywając ją windą do Nieba. Święta Teresa odpowiedziała na Boże wezwanie, które streściła w znanych słowach: W sercu Kościoła, mej Matki, będę Miłością (...). w ten sposób będę wszystkim (...). W ten sposób moje marzenie się spełni!!! (Rękopis B). Było to marzenie miłowania Boga jak najmocniej i marzenie zaniesienia Go wszystkim duszom. Sługa Boża Siostra Maria Konsolata Betrone, w ślad za św. Teresą, kroczyła z Bożego natchnienia właśnie tą drogą, kierowana przez Boskiego Mistrza, który prowadził ją osobiście poprzez konkretne pouczenia i nakreślił prawdziwy program życia duchowego, w którym są streszczone obowiązki duszy wobec Boga, wobec bliźniego i wobec siebie.

3) Maleńka droga miłości streszcza się w modlitwie (formule) podyktowanej siostrze Konsolacie przez Pana Jezusa: Jezu, Maryjo, kocham Was, ratujcie dusze! Chodzi nie tyle o nowy akt strzelisty, ile o wewnętrzną drogę prowadzącą do coraz większego zjednoczenia duszy z Bogiem, przejawiającą się w bezgranicznym zawierzeniu Jego Miłości Miłosiernej. Dlaczego formuła? Ponieważ właściwością naszej natury jest wyrażanie uczuć duszy przy pomocy formuł. Potwierdza to cała Liturgia Kościoła św., jak również liczne modlitwy i akty strzeliste zatwierdzone przez Kościół. Zresztą, czyż samo Pismo Święte nie mówi nam, że nawet Błogosławieni w Niebie (Ap 4, 6) i Duchy niebiańskie (Iz 6, 3) wyrażają swoją miłość, powtarzając nieustannie: Święty, Święty, Święty jest Pan, Bóg Zastępów? Jaka jest istotna wartość tej formuły? - Wyraża ona akt doskonałej i czystej miłości, jak zostało to powyżej objaśnione. - Łączy miłość do Jezusa - a przez Jezusa do Boga Ojca - z miłością do Matki Najświętszej. - Miłością ku Bogu obejmuje także bliźniego poprzez nieustanne wstawianie się za wszystkimi duszami. Formuła zawiera więc nie tylko akt doskonałej miłości Boga lecz także akt doskonałej miłości bliźniego. Na miłości bowiem Boga i bliźniego opiera się całe Prawo. O szczególnej wartości tej formuły stanowi fakt, że pochodzi ona bezpośrednio od samego Pana Jezusa, który połączył z nią specjalne błogosławieństwo i szczególną skuteczność, według obietnic uczynionych siostrze Konsolacie Betrone.

4) Pierwszą osobą, która zrozumiała głębię i aktualność Orędzia miłości był kierownik duchowy siostry Konsolaty o. Lorenzo Salez. Nie był on jednak od początku entuzjastą maleńkiej drogi, którą poznawał ze zwierzeń siostry Konsolaty. Niemniej stopniowo przyswajał sobie i żył tą duchowością, co więcej - jak o nim powiedziano - "sam stał się najmniejszym, przeznaczonym przez Jezusa do propagowania w świecie tego Orędzia". W ten sposób stał się uprzywilejowanym świadkiem życia siostry Konsolaty i Orędzia Serca Jezusa do świata, jak również cennym i niezastąpionym propagatorem dzieła Pana. Ojciec Lorenzo Sales urodził się w Sommariva Bosco (w prowincji Cuneo) 13 kwietnia 1889 roku w wielodzietnej piemonckiej rodzinie, w której otrzymał solidne wychowanie jako człowiek i jako chrześcijanin. Zafascynowany postacią Najświętszej Maryi Panny Pocieszenia (Consolata), poczuł pragnienie zostania misjonarzem. W 1907 roku został przyjęty do Instytutu Misyjnego Najświętszej Maryi Panny Pocieszenia (Missionari della Consolata) w Turynie, aby w nim ukształtować i umocnić swoje powołanie. Za kierownika duchownego miał samego założyciela Instytutu, błogosławionego Józefa Allamano. 23 grudnia 1911 roku, wśród wielkiej radości i zadowolenia młodej wspólnoty, przyjął święcenia z rąk kard. A. Richelmy. Czcigodny Założyciel, dziękując Panu za ten dar, miał wtedy powiedzieć o ojcu Lorenzo: " Jest mi bardzo drogi!". W 1914 roku ojciec Sales wyjechał na misje do Kenii, ale juz w 1920 roku został odwołany do Turynu, aby przejąć kierownictwo urzędowego pisma Instytutu, pt. La Consolata. Ze względu na swoją gorliwość apostolską i zdolności kaznodziejskie, zaangażowano go w misyjną animację na rzecz Instytutu w całych Włoszech oraz jako animatora Papieskich Dzieł Misyjnych. Poza tym reprezentował Instytut w Radzie Unii Misyjnej Kleru w Rzymie. Wielu jest misjonarzy i misjonarek, którzy zawdzięczają swoje powołanie spotkaniu, wskazówce czy konferencji ojca Sales. W 1922 roku był sekretarzem na pierwszej kapitule Zgromadzenia. Po śmierci Założyciela, zlecono mu napisanie jego biografii, a następnie opracowanie jego nauczania. Dla tych nowych obowiązków opuścił wielką publiczność, a prowadził rekolekcje w klasztorach i domach zakonnych. Podczas wypełniania tego obowiązku spotkał kapucynkę - siostrę Konsolatę Betrone. W 1948 roku usunął się w ciszę domu Sióstr Misjonarek w S. Mauro Torinese, gdzie spędził 24 lata, prowadząc życie prawie pustelnicze, oddany na ogół posłudze konfesjonału. Tam umarł 25 lutego 1972 roku w opinii świętości. Był misjonarzem ognistym, płonącym żarem miłości Boga, zdolnym do zarażania innych tym samym porywem ducha modlitwy i obserwancją zakonną. Był nadzwyczajny w sprawach zwyczajnych.

5) Orędzie miłości Serca Jezusa do świata, przekazane siostrze Konsolacie Betrone, jest zaproszeniem skierowanym nie tylko do niej samej, ale do wszystkich ludzi dobrej woli. Chodzi o niezliczoną liczbę dusz maleńkich (najmniejszych, prostych, pokornych), które zechcą uczynić ze swego życia akt miłości nieustannej dla uwielbienia Boga i ratowania dusz. Orędzie, które dociera do nas przez tę Sługę Bożą, nabiera znaczenia Ewangelii na nasze czasy, Ewangelii miłości, nadziei i miłosierdzia na wiek tak mocno naznaczony nienawiścią, rozpaczą, odejściem od Boga i sprzeniewierzaniem się Jego przykazaniom; wiek hedonizmu, materializmu i egoizmu posuniętego do ostatecznych granic. Do ludzkiego serca, które tak bardzo pragnie szczęścia, a nie znajduje go, błądząc po bezdrożach, Jezus Chrystus wciąż na nowo kieruje pełne miłości słowa zaproszenia: "Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie - niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza" (J 7, 37-38). Tylko Bóg, który kocha ludzi, może ich w pełni uszczęśliwić! Poprzez Orędzie miłości ukazuje nam prostą drogę dziecięctwa duchowego, drogę nieustannej miłości, drogę wiodącą do prawdziwego szczęścia. Tą drogą, wskazaną i heroicznie przeżywaną przez siostrę Konsolatę, jest droga zawierzenia, która streszcza się w jednym stwierdzeniu: wierzę i dlatego nieustannie powtarzam myślą, sercem i czynami ze wszystkich sił: "Miłuję Cię, Panie, Mocy Moja (...) mocy zbawienia mego" (Ps 18, 2-3). Aktualność Orędzia, przekazanego światu przez siostrę Konsolatę, polega na odpowiedzi, jakie daje ono na ludzkie pragnienie: pragnienie ducha i życia, pragnienie prawdy i wieczności, pragnienie i szczęścia. "To nowe Orędzie - jak pisze sam Ojciec Sales - można by nazwać tęczą pokoju, której promienie wypływają z Serca Jezusowego, oświecają ten biedny świat (...) Bóg chce, aby świat doświadczył tego, czego doświadczyła podczas całego swojego, siostra Konsolata, a więc prawdy Bożych słów: Kochaj Mnie, a będziesz szczęśliwa. Im bardziej będziesz Mnie kochać,tym bardziej będziesz szczęśliwa."

6) Adoracja Eucharystyczna w intencji uświęcenia kapłanów oraz duchowe macierzyństwo. Książka wydana przez ss. Loretanki, Warszawa 2008 r., s. 34-35.
Książka zawiera list, który Kongregacja ds. Duchowieństwa wysłała w celu poparcia i rozwijania Adoracji Eucharystycznej w duchu wynagrodzenia i uświęcenia duchowieństwa z dnia 8 grudnia 2007 r. ukazujący m. in. sł. Bożą s. Marię Konsolatę Betrone jako wzór modlitwy w intencji kapłanów.

©2010-2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Strona jest własnością Katolickiego Stowarzyszenia Konsolata. polityka prywatności


Do góry!